Konformizm czyli postawa bezkrytycznego podporządkowania się normom, wartościom i poglądom uznanym za obowiązujące w danej grupie społecznej jest zjawiskiem powszechnym. Zauważamy go w szkole, w pracy. Na przykład wychowawczyni całej klasy proponuje swoim uczniom wycieczkę. Większość osób deklaruje wyjazd. Mniejszość, choć nie chce jechać, robi to, tak jak większość, aby się nie wyróżniać. Oczywiście jest to banalny przykład i bohaterowie tej historyjki stają przed bardzo błahą i nie posiadającą dużego znaczenia decyzją, lecz gdy gra toczy się na wyższym szczeblu konformizm może stać się niebezpieczny.
Jak każde zjawisko konformizm ma swoje dobre i złe strony, lecz po co w ogóle się mu poddajemy? Ażeby nie być innym od ogółu społeczeństwa, w którym żyjemy. Gdy cała grupa odpowiadała dzisiaj na oceny dobre, to czemu ja mam dostać ocenę bardzo dobrą, choć mnie na to stać? Jeżeli dostosuję się do innych nie będę wyzywany "kujonem", lecz dostanę ocenę niezgodną z moją wiedzą. Podsumowując rezygnuję z oceny dla dobra mojej opinii wśród kolegów. Czy takiego kogoś można nazwać tchórzem? W pewnym sensie tak, gdyż boi się naruszenia swojej opinii, czy też wyróżnienia się. Takie postępowanie jest na pewno korzystne dla tego, kto tak robi, ale tylko w pewnym stopniu. Czyniący tak traci swoją własną opinię na jakiś temat, staje się pospolitym "zjadaczem chleba" zamiast być oryginalnym.
Według mnie konformizm posiada o wiele więcej minusów niż plusów. Przynajmniej, jeśli chodzi o korzyści dla społeczeństwa. Natomiast określona jednostka poddająca się mu czerpie dość dużo korzyści, zresztą dlatego tak postępuje. Dla niektórych osób konformizm jest jedyną drogą wyjścia z trudnych sytuacji. Inni przyjmują taką postawę nieświadomie. Konformizm jest w konsekwencji zjawiskiem raczej negatywnym, lecz nieuniknionym.