"Legendy Chrystusowe" Selmy Lagerlof w większości opisują życie Chrystusa i Świętej Rodziny, niekótre swą akcją przenoszą się w czasy późniejsze. Dwie z nich, "Święta noc" i "Widzenie cesarza", opowiadają o nocy Bożego Narodzenia. W pierwszej legendzie Józef szuka ognia by ogrzać żonę i dziecko, ale wszyscy ludzie śpią i nikt nie słyszy jego wołania. Pomoże mu dopiero pewien nielitościwy pasterz. W tę świętą noc wszelkie zwierzęta były tak szczęśliwe, że nie mogły wyrządzić nikomu nic złego. Drapieżne psy nie gryzły, owce nie budziły się, gdy Józef po nich szedł, opinął go oszczep rzucony przez pasterza, a żarzące się węgle z ogniska nie oparzyły go. W drugiej legendzie, gdy rodził się Pan na świecie zapadły ciemności, zgasły wszystkie gwiazdy i nie wzeszedł księżyc. Rzeki wstrzymały swój bieg, wszystko ucichło i nawet kwiaty nie odważyły się pachnieć. Wszelkie stworzenie zastygło w napiętym oczekiwaniu. Tylko ludzie nie wiedzieli co się dzieje, oprócz jednej kobiety, prastarej Sybilli, która na wzgórzu Kapitolu w Rzymie dostrzegała oczyma duszy co się właśnie stało w Betlejem. Wtedy cały świat odżył, a cesarz August, który dzięki Sybilli zobaczył Narodziny, zbudował dla swego nowego Boga świątynię i nazwał ją Ołtarzem nieba.